Πόλεμος.

Tις τελευταίες μέρες δυσκολεύομαι. Δεν ξέρω τι να σκεφτώ για αυτό το νέο – παλαιό πόλεμο που καθημερινά ξετυλίγεται μέσα από τις οθόνες μου, εδώ και σχεδόν δύο εβδομάδες.

Οργή για τους τρομοκράτες της Χαμάς και τη σφαγή παιδιών στο φεστιβάλ… Ένα έγκλημα απάνθρωπο που σε παγώνει εάν σκεφτείς ότι θα μπορούσε να είναι το παιδί σου και το παιδί μου εκεί με συμφοιτητές τους.

Φόβος για τα τελεσίγραφα των Ισραηλινών που είναι έτοιμοι να εισβάλουν στην Παλαιστίνη και να προκαλέσουν ακόμη μεγαλύτερο πόνο σκορπίζοντας θάνατο σε οικογένειες που δεν έφταιξαν τίποτα.

Σύγχυση με τα fake news που αποπροσανατολίζουν το κοινό σε σχέση με το ποιος χτύπησε το νοσοκομείο, αν τελικά το χτύπησε λίγο ή περισσότερο, αν οι νεκροί είναι τόσοι ή άλλοι τόσοι.

Και εγώ να βλέπω ειδήσεις κάθε ημέρα, περιμένοντας τη συνέχεια, σαν να παρακολουθώ σειρά στο Netflix.

Τα μάτια μου είναι εδώ, η ψυχή μου πονάει και η λογική μου δεν βρίσκει διέξοδο.

Το μυαλό μου γυρνάει γύρω από τα παιδιά των δύο χωρών. Αυτά τα παιδιά που αντί για ανεμελιά, παιχνίδι και μικρά γλυκά όνειρα ζουν στον φόβο της επόμενης στιγμής.

Ίσως είναι τρελό αλλά σκέφτομαι ότι οι άντρες της Χαμάς ή της Χεσμπολάχ λίγο πιο εκεί, αυτοί οι επικίνδυνοι τρομοκράτες που δεν το έχουν σε τίποτα να σκοτώσουν άμαχο πληθυσμό και να βανδαλίσουν πτώματα προκαλώντας τον τρόμο και την απόγνωση, είναι τα ίδια παιδιά που πριν 20- 30 χρόνια,  ζούσαν στον ίδιο πόλεμο, με τον ίδιο τρόμο.

Παιδιά που έζησαν τη φρίκη του πολέμου, έχασαν τις οικογένειές τους, χρειάστηκε να πιάσουν το όπλο για να επιβιώσουν πριν καν τελειώσουν το σχολείο.

Τι πιστεύαμε τότε; Πώς περιμέναμε να μεγαλώσουν αυτά τα παιδιά;

Τα τραύματα γίναν οργή και εκδίκηση.

Χωρίς να γνωρίζουν γιατί και πώς, έγιναν τρομοκράτες. Δεν γεννήθηκαν όμως τέτοιοι.

Δεν τους δικαιολογώ. Οργή έχω! Όμως σκέφτομαι τι μπορούμε να κάνουμε όλοι εμείς σήμερα για να αποτρέψουμε αυτό που πάλι συμβαίνει στη ζωή μας και που θα γράψει την ιστορία στο μέλλον. Εμείς που θέλουμε μια καλύτερη ζωή για εμάς και τα παιδιά μας. Εμείς που μία κοιτάμε τις ειδήσεις και μία τα στορις στο ινσταγκραμ για να ξεφύγουμε από το βαρύ συναίσθημα. Εμείς που μιλάμε για βιώσιμη και πράσινη ανάπτυξη και δεν είμαστε οι ίδιοι βιώσιμοι…

Πώς μπορούμε να σταματήσουμε αυτό το κακό; Πώς μπορούμε να προστατεύσουμε αυτά τα παιδιά που τώρα βιώνουν τη φρίκη του πολέμου να πάρουν τα όπλα και να συνεχίσουν να γράφουν αυτή την αιματοβαμμένη ιστορία;

Δεν έχω απάντηση. Θέλω να πιστεύω πως κάπως μπορούμε, εμείς οι «προνομιούχοι» αυτής της συγκυρίας. Ας είναι η δική μας πρόκληση, ένας ένας και όλοι μαζί. Aς νιώσουμε ή ας καταλάβουμε πως όλα αυτά τα παιδιά είναι τα δικά μας παιδιά. 

*Το Τhe Κite Runner είναι για μένα μέσα στις 5 πιο συγκλονιστικές-διδακτικές ταινίες που έχω δει.

Η μεταφορά από το βιβλίο, δημιουργεί εικόνες και έμπνευση, με μηνύματα ζωής σε θέματα αληθινής αγάπης, σχέσεων, οικογένειας, ανατροφής, φιλίας, σιωπής, εσωτερικής δύναμης. Αυτά που χρειάστηκε να ενεργοποιήσουν εκείνοι που δέχτηκαν την εισβολή των Ρώσων στο Αφγανιστάν.  

Από αυτή την ταινία παρέφρασα τη σπουδαία  φράση …“There are a lot of children in Afghanistan, but little childhood» σκεπτόμενος τα παιδιά των Παλαιστινίων και των Ισραηλινών.