Αποτυχία είναι το τι ορίζουμε εμείς, για εμάς, αποτυχία.

Δεν υπάρχει αντικειμενική αποτυχία. Έχει να κάνει με το προσωπικό αξιακό σύστημα του καθενός. Με το πώς μας βλέπουμε, με το πώς νομίζουμε ότι μας βλέπουν, με το τι πιστεύουμε ότι σκέφτονται για εμάς.

Τις περισσότερες φορές δεν έχει καν σχέση με την πραγματικότητα, αλλά έτσι είναι τα παιχνίδια του μυαλού…

Όλοι έχουμε ακούσει ιστορίες ανθρώπων που ενώ η επαγγελματική πορεία και το κοινωνικό τους status τους «κατέτασσαν» ανάμεσα στους επιτυχημένους και τους ζηλευτούς, εκείνοι ένιωθαν αποτυχημένοι.

Αυτή η στρεβλή εικόνα που προβάλλουμε στον εαυτό μας συνήθως δεν είναι στιγμιαία. Είναι μια στάση ζωής που μπορεί να μας πονέσει βαθιά, να μας στοιχειώσει και να γίνει τροχοπέδη.

Όμως μια αποτυχία δεν μπορεί να μας στοιχειώνει. Η αποτυχία δεν είμαστε εμείς. Είναι κάτι που μας συνέβη, όπως και η επιτυχία εξάλλου.  

Συνήθως η αποτυχία έρχεται να επιβεβαιώσει κάποιο λάθος που έχουμε κάνει. Μια απόφαση που πήραμε και έφερε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που προσδοκούσαμε.

Όμως μπορούμε να μάθουμε από αυτή και να τη μετατρέψουμε  σε γνώση. Αρκεί να πάρουμε την ευθύνη που μας αναλογεί. Να κάνουμε την προσωπική μας απογραφή και χωρίς φόβο, με ειλικρίνεια να δούμε τους λόγους που πήραμε αυτές τις τελικά λανθασμένες αποφάσεις. 

Ανικανοποίητο, υπερβολικό ρίσκο, έλεγχος, υποτίμηση, εγωισμός, παρόρμηση, απληστία… εμείς σίγουρα ξέρουμε… 

Και κάπως έτσι πέφτεις για να ξανασηκωθείς. Ψάχνοντας τον τρόπο για να ξανασηκωθείς, σε εκείνη τη στιγμή της αποτυχίας, όσο και αν κρατάει, υπάρχει κάτι παράδοξο. Σε αυτό το απόλυτο, αβάσταχτο κενό, είσαι αναγκασμένος σχεδόν νομοτελειακά να είσαι παρών. Είσαι αναγκασμένος να βρεις και να συνομιλήσεις με τον εαυτό σου. Μοιάζεις εγκλωβισμένος σε μια δυσάρεστη στιγμή ενσυνειδητότητας, σε μια δυσάρεστη κατάσταση από την οποία θέλεις να βγεις όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ίσως κρατήσει ώρες, μέρες, ίσως και μήνες. 

Η απόφαση είναι δική σου. Το αποτέλεσμα, όμως, μετά από αυτή την όντως επίπονη διαδικασία θα καθοριστεί από τον τρόπο που επέτρεψες στον εαυτό σου να βιώσει και να αποδεχτεί αυτές τις δύσκολες στιγμές σου.

Από το αν τελικά θα πάρεις το «μάθημα» που λένε. 

Νομίζω όμως ότι τα μαθήματα είναι τουλάχιστον δύο. Το δεύτερο έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για εμενα και κρύβει την ουσία της ζωής.  

Χρειάζονται τα δύσκολα για να προσέξουμε όσα μας προσφέρονται απλόχερα καθημερινά και τα θεωρούμε δεδομένα. 

Αυτές οι μικρές στιγμές μέσα στην ημέρα που τις προσπερνάμε, τις ξεχνάμε. Στιγμές που μοιραζόμαστε με άλλους ανθρώπους γύρω μας, στον δρόμο, στην δουλειά, στο σπίτι, με φίλους, με τα παιδιά μας, με τους δικούς μας αλλά και στιγμές με τον ίδιο μας τον εαυτό.  

Όλα αυτά που έχουμε αλλά δεν τους δίνουμε σημασία πιστεύοντας ότι εάν γίνει και “αυτό” τότε τα πράγματα θα είναι καλύτερα… Το “αυτό” δεν έχει τέλος. Ή μάλλον έχει όταν γίνει η στραβή.

Η αποτυχία είναι μέρος της επιτυχίας λένε.

Εγώ θα έλεγα και τις προσωπικής μας ευτυχίας. Στο χέρι μας είναι κάθε πρωί να δούμε αυτό που έχουμε να το αγκαλιάσουμε, να του χαμογελάσουμε και να νιώσουμε ευγνωμοσύνη.

Και όταν έρθει η αποτυχία και το λάθος, να δούμε το δώρο που κρύβει μέσα του, να το πάρουμε και συνεχίσουμε τον δρόμο μας με χαμόγελο και αισιοδοξία.

“You’ll Have Bad Times, But That’ll Always Wake You Up To The Good Stuff You Weren’t Paying Attention To”
Motto από την ταινία Good Will Hunting