Αγάπη, ειλικρίνεια και το θάρρος της συγνώμης. Τρεις λέξεις τόσο απαραίτητες για να νιώσουμε ασφάλεια, για να μπορέσει κάθε σχέση μας να υπάρχει, να ανθίζει. Όλοι θέλουμε από τον/την σύντροφό μας, τους φίλους, τους γονείς και τους οικείους μας αγάπη -που να ανταποκρίνεται στη δική μας- ειλικρίνεια, και όταν κάποιος κάνει λάθος να μας ζητάει συγνώμη.

Πώς θα ήταν όμως εάν πρώτα από όλους και από όλα, στρέφαμε τον φακό επάνω μας και ζητούσαμε από τον ίδιο μας τον εαυτό αυτές τις τρεις λέξεις;

Να έχουμε δηλαδή την ειλικρίνεια να δηλώσουμε το λάθος μας σε εμάς πρώτα.

Να παραδεχτούμε χωρίς θυμό και εγωισμό την αδυναμία μας και έπειτα με πραγματική αγάπη απέναντι σε εμάς και όχι με αυτοτιμωρία να μας ζητήσουμε συγνώμη;

Η αυτοσυγχώρεση έρχεται όταν συνειδητοποιείς κι αναγνωρίζεις ότι τα λάθη είναι χαρακτηριστικό όλων των ανθρώπων. Μια εσωτερική διαδικασία που χρειάζεται προσωπικό χρόνο και χώρο για να έρθεις σε επαφή με τον εαυτό σου ώστε να βρεις το κουράγιο να αποδεχθείς την ήττα σου, να εξετάσεις τι πήγε λάθος, να διορθώσεις όσα γίνεται και να προχωρήσεις παρακάτω.

Η αυτοσυγχώρεση είναι μια γενναία πράξη εσωτερικής απελευθέρωσης από τον εγωιστικό εαυτό μας που πιστεύει ότι είναι τέλειος, αλάνθαστος κι υπεράνθρωπος

Μάθαμε μικροί να ζητάμε συγνώμη σχεδόν μηχανικά από τους γονείς μας, όταν μας «ανάγκαζαν» να πούμε αυτή την λέξη για να πάμε παρακάτω.

Να τελειώνουμε με το θέμα και να απελευθερωθούμε από την εποπτεία των «μεγάλων».

Ξέραμε πως είχαμε πει, ή είχαμε κάνει κάτι που δεν έπρεπε αλλά με ένα συγνώμη κάπως τα μπαλώναμε, και όλα θα κυλούσαν πολύ καλύτερα. Ήταν μια συγνώμη για να ξεμπερδεύουμε, χωρίς συνείδηση της πράξης μας αλλά με σίγουρο αποτέλεσμα.

Ίσως δεν έτυχε να μας μάθει κάποιος πόσο σημαντικό για την ζωή μας θα ήταν εάν αυτή η απλή λέξη συνοδευόταν από το ανάλογο συναίσθημα.

Ένα συναίσθημα αγάπης απέναντι σε αυτόν που στενοχωρήσαμε και μια δήλωση πρώτα στον εαυτό μας – ότι αυτό δεν θέλω να το ξανακάνω γιατί απλά δεν βοηθάει ούτε εμένα ούτε αυτούς που θέλω να είμαι μαζί- και μετά στον άλλο.

Όταν έρχεται η ώρα να ζητήσεις συγνώμη είναι η στιγμή που αποδέχεσαι ότι έκανες λάθος.

Αυτό είναι το βαρύ κομμάτι και όχι η συγνώμη που θα πεις. Είναι ένα βήμα πριν. Να αφήσεις τον εγωισμό σου στην άκρη και να παραδεχτείς την μη αποδεκτή συμπεριφορά σου.

Κανείς δεν θέλει να κάνει λάθος. Η κοινωνία μάς θέλει ικανούς για το καλύτερο και αυτό το “καλύτερο” είναι που επικροτεί. Όταν έρχεται η ώρα του λάθους αναδεικνύεται  η αδυναμία μας. Φαινόμαστε λιγότεροι στα μάτια των άλλων. Έτσι μάθαμε.

Κατά τη δική μου εκτίμηση εκεί είναι η μεγάλη απάτη του εγωιστικού μας μυαλού.

Η αποδοχή του λάθους δηλώνει δύναμη. Δηλώνει την αποδοχή της ευθύνης και την αναγνώριση τις συμπεριφοράς που έφερε τα αποτελέσματα αυτά.

Δηλώνει την αλλαγή και τη θέληση για εξέλιξη.

Τα λάθη είναι που θα σε βοηθήσουν να έρθεις σε βαθιά επαφή με τον εαυτό σου και να ωριμάσεις συναισθηματικά.

Ζήτα συγνώμη εκεί που χρειάζεται.

Εκεί που το στομάχι σου σφίγγει, όχι εκεί που σου λέει το μυαλό…