…πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά; Έτσι κι αλλιώς τα ξέρουν όλα…
 
Ο στίχος του Σαββόπουλου με στοίχειωνε από τότε που είχα τα -μεγάλα μου πλέον- παιδιά, μικρά στην αγκαλιά μου.
 
Από τη μια το θαύμα της ζωής, και από την άλλη εγώ, κάπως μικρός, κάπως πελαγωμένος, κάπως αδέξιος, κάπως “ανήλικος πατέρας”. Η αγωνία και τα άγχη, που σε κάθε ηλικία άλλαζαν, με άλλαζαν και μένα. 
 
Στο κεφάλι μου στερεότυπα, κανόνες, όρια, αυστηρά πλαίσια, κοινωνία, χωρισμένοι γονείς, να μην ζήσουν αυτά που έζησα και έκανα εγώ. Και απέναντι μου ένα εκπαιδευτικό παγκόσμιο σύστημα τόσο μα τόσο παλιακό, παγιωμένο και παγωμένο, που οι λέξεις ενσυναίσθηση, αποδοχή συναισθημάτων, αυτοπεποίθηση, ανθεκτικότητα, διαχείριση αριστείας, αποτυχία, αυτοφροντίδα, διαφορετικότητα, αλληλεγγύη, αγάπη ήταν… εκτός ύλης. Είχα μεγάλες προσδοκίες από το σχολείο…

Αγάπα τον γονιό που είσαι

Τους δεινεις χωρο για να σε συμβουλευουν και μαθαινεις απο αυτα. Ετσι μαθαίνεις να ζεις καλυτερα και εσυ, φτιαχνοντας ενα κοσμο καλυτερο για αυτα….

Επέλεξα να μεγαλώσω τα παιδιά μου μέσα από «επίθεση αγάπης», αστεία,  και ειλικρίνεια.
 
Να ξέρουν ποιος είμαι, ποια είναι αυτά, να μου πουν τι σκέφτονται, τι ονειρεύονται, πώς νιώθουν. Να τους πω πώς σκέφτομαι εγώ,  τι ονειρεύομαι, τι με κάνει χαρούμενο, ποιο λουλούδι μου αρέσει.. Φρόντιζα να τα αγκαλιάζω συνέχεια και να τους λέω σ’ αγαπώ, προσπαθώντας να τους δώσω όλη μου την αγάπη που ίσως τους έκλεβα ασχολούμενος με την καθημερινότητα μου και ως “χωρισμένος πατέρας του Σαββατοκύριακου”. Προσπαθώντας να σπάσω την αμηχανία που πολλές φορές με πλημμύριζε .
 
Και ο χρόνος κύλησε, και τα πράγματα πήραν το δρόμο τους, όμως ακόμη και σήμερα, δύο δεκαετίες μετά από τα πρώτα μου βήματα ως πατέρας έχω ένα κόμπο όταν χρειάζεται να μιλήσω μαζί τους για σοβαρά θέματα που αφορούν εκείνα, εμένα ή την οικογένεια μας.
 
Οι ενήλικες είμαστε οι πιο αυστηροί κριτές του εαυτού μας, και ως γονείς ακόμη περισσότερο.
 
Άργησα να καταλάβω ότι τα παιδιά μας αγαπούν και μας θαυμάζουν περισσότερο από ό,τι εμείς τους εαυτούς μας. Βλέπουν πράγματα και συμπεριφορές που είτε δεν βλέπουμε είτε αργούμε πολύ να κατανοήσουμε.
 
Είδα ότι τα παιδιά με συγχωρούν ευκολότερα από ότι εγώ τον εαυτό μου. Είδα ότι τα παιδιά με ξέρουν… με έχουν καταλάβει, με πέρασαν κάποτε από το μάτι της βελόνας και γνωρίζουν ενδεχομένως την κάθε μου αντίδραση πριν την κάνω καν.
 
Και με τον τρόπο τους με συγχωρούν… με αγαπούν.
 
Το γέλιο, το παιχνίδι, οι εκδρομές, οι βόλτες με το αυτοκίνητο,  ήταν για εμένα ο τρόπος να τους προσεγγίσω, να μπω στον κόσμο τους. Να πούμε αυτά που ίσως μας δυσκόλευαν να πούμε. Όταν ζόριζαν οι συζητήσεις σκέφτομουν  τι θα ήθελα να μου έχει πει ο πατέρας μου εάν καθόμουν στη θέση που είναι το παιδί μου τωρα.  Δυσκολία έκφρασης, ερωτική απογοήτευση, αποτυχία στις εξετάσεις, επιλογές ζωής. Πάντα έβρισκα κάτι να πω βλέποντας σχεδόν σαν όνειρο αυτό που εγώ θα ήθελα να ακούσω. Και αυτό θα ήταν…
 
Θα τα καταφέρεις, συνέχισε την προσπάθεια, είσαι ικανός είσαι αρκετός, πες αυτο που νιώθεις στο κορίτσι που αγαπάς, μην φοβάσαι την απόρριψη, πες την αλήθεια σου… Όλα αυτά τα συναισθηματα που απασχολούν και δυσκολεύουν παιδιά και μεγάλους καθημερινά.
 
Και κάπως έτσι αγαπώντας τον ρόλο μου ως πατέρα, αγάπησα και συγχώρεσα και τους δικούς μου γονείς.
 
Τα παιδιά σε εξελίσσουν, σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο γιατί μόνο αυτό τελικά θέλεις να είσαι για εκείνα.
 
Όμως γίνεσαι καλύτερος και για εσένα. Μαθαίνεις να αγαπάς αυτό που είσαι και αυτό που προσπαθείς να εξελίξεις. Μαθαίνεις να αγαπάς τον εαυτό σου όταν τους λες να αγαπούν αυτό που είναι εκείνα. Τους δίνεις χώρο για να σε συμβουλεύουν και μαθαίνεις από αυτά. Ετσι μαθαίνεις να ζεις καλύτερα και εσύ, φτιάχνοντας ένα κόσμο καλύτερο για εκείνα…